Είσοδος Χρήστη

Συνδεδεμένα Μέλη

Κανένα
Τα αθλητικά τμήματα του Συλλόγου Αποφοίτων Πειραματικού PDF Εκτύπωση E-mail
Η ιδέα για τη δημιουργία αθλητικών ομάδων στο Σύλλογο Αποφοίτων Πειραματικού Σ.Π.Θ χρονολογείται πολλά χρόνια πριν την υλοποίησή της. Στα μέσα του 1965 το ΔΣ του Συλλόγου άρχισε αλληλογραφία με το ΣΕΓΑΣ για την εγγραφή του και την ίδρυση ομάδας καλαθοσφαίρισης, η οποία θα συμμετείχε σε επίσημους αγώνες. Ο ΣΕΓΑΣ τελικά δεν έκανε δεκτή την εγγραφή του Συλλόγου, διότι κάτι τέτοιο δεν προβλεπόταν τότε στο καταστατικό του.

Δεκαοκτώ χρόνια αργότερα, το 1983, μια ομάδα νέων αποφοίτων κατόρθωσε, ξεπερνώντας τις αντικειμενικές δυσκολίες (αλλαγή καταστατικού) να οργανώσουν ομάδες μπάσκετ, βόλλευ και χάντμπολ, αποτελούμενες από αποφοίτους και μαθητές του σχολείου και να καταφέρουν τη συμμετοχή τους στα τοπικά πρωταθλήματα των αθλημάτων αυτών από την αγωνιστική περίοδο 1983 – 84. Ήταν μια προσπάθεια που στηριζόταν αποκλειστικά στον ενθουσιασμό αυτών των λίγων ανθρώπων, είναι όμως βέβαιο ότι εκτός ίσως από τους ίδιους κανένας δεν μπορούσε να διανοηθεί τότε τι θα επακολουθούσε.

Από τότε μέχρι σήμερα κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι, και ήρθαν στιγμές ευχάριστες και δυσάρεστες για τα αθλητικά τμήματα του Σ.Α Πειραματικού. Κορυφαία στιγμή της αθλητικής ιστορίας του Συλλόγου αποτελεί αναμφισβήτητα η άνοδος της γυναικείας ομάδας μπάσκετ στην Α΄ Εθνική. Ήταν άνοιξη του 1988 όταν πολλοί απόφοιτοι και μαθητές μετά από συγκινητική κινητοποίηση, είχαν συγκεντρωθεί στο γήπεδο του ΒΑΟ για να στηρίξουν την ομάδα μας στον τελευταίο αγώνα του τοπικού πρωταθλήματος Α΄κατηγορίας γυναικών με αντίπαλο το ΒΑΟ. Ο νικητής θα κατακτούσε το πρωτάθλημα και την άνοδο στην Α΄εθνική κατηγορία. «Όλοι μαζί με μια φωνή - το Πειραματικό στην Α΄Εθνική - ήταν το σύνθημα της βραδιάς. Το τελικό σκορ ΒΑΟ – ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ, 58 – 63 μας δικαίωνε. Ένα ατέλειωτο πανηγύρι ξεκινούσε μιας και τα αθλητικά τμήματα περνούσαν στην δεύτερη φάση της ιστορίας τους.

Ας δούμε όμως την πορεία των αθλητικών ομάδων με το πέρασμα του χρόνου. Τα πρώτα τρία χρόνια 1983 – 1986 ήταν διερευνητικά. Κύριο χαρακτηριστικό των ετών αυτών ήταν απλά η συμμετοχή, ανεξάρτητα του αν κερδίζαμε ή χάναμε. Αθλητές, προπονητές, διοίκηση ήταν όλοι μια παρέα όπου ο καθένας διασκέδαζε τη συμμετοχή του από όποια θέση και αν ήταν αυτή στην αθλητική μας δραστηριότητα. Μάλιστα ήρθαν κάποια αποτελέσματα που έδειχναν ότι η επιτυχία δεν ήταν τόσο μακρινή (2η θέση της ομάδας χάντμπολ ανδρών στο πρωτάθλημα 1983 – 84 και παραλίγο άνοδος στη Β΄Εθνική – συμμετοχή στης ομάδας βόλλεϋ γυναικών το 1985 – 86 στα μπαράζ για την άνοδο στην Α΄κατηγορία – επιτυχίες των τμημάτων εφήβων – παίδων κυρίως στο μπάσκετ).

Έτσι, το καλοκαίρι του 1986 το ΔΣ έκρινε πως με λίγο καλύτερη αθλητική οργάνωση (πρόσληψη επαγγελματιών προπονητών, μεταγραφές, προπονήσεις σε κλειστά γυμναστήρια, οργάνωση των τμημάτων υποδομής) οι επιτυχίες δεν θα αργούσαν να έρθουν. Και πράγματι, οι επιτυχίες ήρθαν την αμέσως επόμενη χρονιά (1986 – 87). Το ανδρικό βόλλευ κατακτά αήττητο τον τίτλο στην Β΄ κατηγορία ΕΠΕΣΘ, ενώ ανεβαίνουν κατηγορία από την Β΄τοπική στην Α΄τόσο το γυναικείο μπάσκετ, όσο και το γυναικείο βόλλευ και το ανδρικό μπάσκετ από την Ε΄ στη Δ΄. Οι επιτυχίες αυτές έδωσαν ακόμη περισσότερη ώθηση στις προσπάθειες των ανθρώπων του Συλλόγου. Κρίθηκε – όχι άδικα – ότι το γυναικείο μπάσκετ είχε προοπτική εξέλιξης, αφού η ομάδα θα αγωνιζόταν στην Α΄κατηγορία ΕΚΑΣΘ, της οποίας ο πρωταθλητής θα ανέβαινε στην Α΄εθνική. Με σωστό προγραμματισμό και οργάνωση το επιθυμητό αποτέλεσμα τελικά ήρθε, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, την ίδια στιγμή που οι άλλες ομάδες προσπαθούσαν με επιτυχία να προσαρμοστούν στα δεδομένα της νέας τους κατηγορίας, και να διατηρηθούν σε αυτή. Την ίδια χρονιά παραλίγο να σημειωθεί και μια δεύτερη διάκριση για το Σύλλογο, καθώς η ομάδα του γυναικείου χάντμπολ, αφού αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Θεσσαλονίκης, αγωνίσθηκε σε αγώνα μπαράζ στη Δράμα με τους Κύκλωπες Αλεξανδρούπολης, όπου έχασε 10 – 8 μετά από σκληρή μάχη χάνοντας παράλληλα και τη δυνατότητα να ανέβει στη Β΄εθνική κατηγορία.

Το καλοκαίρι του 1988 είναι καθοριστικό για το μέλλον των αθλητικών τμημάτων του Συλλόγου. Η Α΄Εθνική είχε απαιτήσεις και φυσικά στόχος ήταν η ομάδα να διατηρηθεί εκεί. Έτσι βρέθηκε χορηγός, δαπανήθηκαν χρήματα για μεταγραφές και γενικά η οργάνωση στο τμήμα έγινε πιο επαγγελματική. Ο στόχος την πρώτη χρονιά επιτεύχθηκε. 5η θέση και η έξοδος στην Ευρώπη χάθηκε για λίγο. Τη δεύτερη χρονιά όμως στην Α΄Εθνική οι δυσκολίες λύγισαν την ομάδα, η οποία υποβιβάσθηκε στην ιδρυθείσα στο μεταξύ Β΄Εθνική κατηγορία. Στο μεταξύ είχαν αρχίσει τα προβλήματα με τις υπόλοιπες ομάδες του Συλλόγου, το ενδιαφέρον προς τις οποίες ήταν πλέον ελάχιστο (παρόλα αυτά το ανδρικό βόλλευ το 1988 – 89 τερμάτισε δεύτερο στην Α΄κατηγορία και το παιδικό βόλλευ κατέλαβε την 4η θέση στη Θεσσαλονίκη την ίδια χρονιά επί συνόλου 30 ομάδων) αλλά και οι αντιρρήσεις από αποφοίτους που υποστήριζαν πως δεν είναι αυτός ο στόχος του Συλλόγου δηλαδή η οργάνωση των αθλητικών ομάδων σε σχεδόν επαγγελματική βάση, αλλά ο καθαρά ερασιτεχνικός αθλητισμός.

Παρά τα προβλήματα, η ομάδα του γυναικείου μπάσκετ κατόρθωσε το 1992 μετά από δύο χρονιές παραμονής της στην Β’ Εθνική να επανέλθει στην Α΄ πανηγυρικά την ίδια εποχή που η στασιμότητα στα υπόλοιπα τμήματα είχε δημιουργήσει ήδη φθορά με την αποχώρηση κάποιων στελεχών και αθλητών και την έλλειψη ενδιαφέροντος. Έτσι φυσιολογικά το 1992 η γυναικεία ομάδα βόλλευ υποβιβάσθηκε στην Β΄κατηγορία ΕΠΕΣΘ, ενώ οι ομάδες χάντμπολ διαλύθηκαν (οριστικά η γυναικεία, για ένα μόνο χρόνο η ανδρική).

Η αγωνιστική περίοδος 1992 – 93, ήταν η χειρότερη στη σύντομη ιστορία των αθλητικών τμημάτων. Η γυναικεία ομάδα μπάσκετ αγωνίσθηκε στην Α΄Εθνική, αυτή τη φορά όμως χωρίς οικονομικούς πόρους και εγκαταλελειμένη από πολλούς αποφοίτους και φίλους της. Χωρίς να πετύχει τελικά ούτε μια νίκη, υποβιβάστηκε στη Β Έθνική, όπου την επόμενη περίοδο δεν κατόρθωσε καν να αγωνισθεί, αφού μετά τους φίλους, την εγκατέλειψαν και οι ίδιες οι αθλητριές της.

Η πτώση του γυναικείου μπάσκετ ήταν το έναυσμα για να ξεσπάσει θύελλα στο Σύλλογο κατά των αθλητικών τμημάτων. Η εξέλιξη αυτή στο γυναικείο μπάσκετ ήταν φυσιολογική. Ο σύλλογος αποφοίτων Πειραματικού δεν είναι μια ομάδα γειτονιάς, η οποία θα έχει τη δυνατότητα να προσελκύσει τους κατοίκους της περιοχής και με τον τρόπο αυτό να εξασφαλίσει την εναλλαγή προσώπων και τη διαρκή παρουσία της στον αθλητισμό ανάλογα με τις εκάστοτε δυνατότητές της. Η προσπάθεια των αποφοίτων που ίδρυσαν τα αθλητικά τμήματα  αποσκοπούσε πρώτα στο να δώσουν μια διέξοδο στους αποφοίτους και τους μαθητές του σχολείου μέσα από τον αθλητισμό και κατά δεύτερο λόγο στο να καλύψει το κενό που δημιουργούσε η σταδιακή μείωση ενδιαφέροντος για τις πολιτιστικές ή άλλες εκδηλώσεις. Σε κάθε περίπτωση όμως, η προσπάθεια αυτή είχε κάποια όρια από το ξεκίνημά της. Τα όρια αυτά ξεπεράστηκαν χάρη στον ενθουσιασμό κάποιων ανθρώπων. Μόλις όμως αυτοί κουράστηκαν ή αποχώρησαν για οποιοδήποτε λόγο ήταν αφύσικο να περιμένουμε από τους διαδόχους τους να μπορέσουν να συνεχίσουν με επιτυχία, ανταποκρινόμενοι στις επαγγελματικές απαιτήσεις της Α Εθνικής χωρίς οικονομικούς πόρους. Η πτώση λοιπόν ήταν φυσιολογική. Εκείνο που ίσως θα μπορούσε να αποφευχθεί είναι η διάλυση, καθώς η ομάδα θα μπορούσε να επανέλθει σε ερασιτεχνικό επίπεδο και να αγωνίζεται σήμερα έστω και στην τελευταία τοπική κατηγορία, αποτελούμενη κυρίως από μαθήτριες του σχολείου.

Μέσα στο γενικό κλίμα αναζήτησης νέου προσανατολισμού αλλά και συζήτησης ακόμη και για το αν είναι πλέον απαραίτητες οι αθλητικές ομάδες στο Σύλλογο, την περίοδο 1993-1999 καταβλήθηκε μια επιτυχημένη προσπάθεια διατήρησης τουλάχιστον των υπόλοιπων πλην γυναικείου μπάσκετ τμημάτων με αξιοσημείωτες μάλιστα επιτυχίες. Ετσι το ανδρικό χάντμπολ κατόρθωσε τελικά να επαναλειτουργήσει και να αγωνιστεί στη Γ΄ εθνική κατηγορία την περίοδο 1996 – 97 και στη Β΄ εθνική κατηγορία τις περιόδους 1997 – 98 ,  1998 – 99 και 1999-00 ενώ η ομάδα του γυναικείου βόλλεϋ επανήλθε στην Α΄κατηγορία ΕΠΕΣΘ (αήττητη πρωταθλήτρια της Β΄την περίοδο 1994 – 95) όπου κάθε χρόνο καταλάμβανε και καλύτερη θέση και στο πρωτάθλημα 1997 – 98 ήταν πρωταθλήτρια. Το ανδρικό μπάσκετ και το ανδρικό βόλλεϋ διατηρήθηκαν στα επίπεδα των τελευταίων ετών, ενώ χρειάστηκε να ξαναοργανωθούν από την αρχή σχεδόν οι ομάδες παίδων, εφήβων, κορασίδων και νεανίδων με συμμετοχή μαθητών του σχολείου κυρίως.
Το γυναικείο βόλλευ αγωνίστηκε στη Β΄ εθνική μέχρι το 2002 για τέσσερις περιόδους καταλαμβάνοντας μάλιστα το 2000-01 τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα και χάνοντας έτσι στις λεπτομέρειες την άνοδο στην Α’ 2 εθνική κατηγορία.

Το 2002 ήταν μια κακή χρονιά για τα αθλητικά τμήματα του Συλλόγου αφού τόσο το ανδρικό χάντμπολ, που στο μεταξύ είχε ξαναανέβει στη Β’ εθνική όσο και το γυναικείο βόλλευ υποβιβάστηκαν στην Α’ τοπική κατηγορία. Η πτωτική τάση συνεχίστηκε τις επόμενες δύο περίοδους (2002-03 και 2003-04) στο τέλος των οποίων (καλοκαίρι του 2004) το γυναικείο βόλλευ υποβιβάστηκε στη Β’ τοπική κατηγορία και άγγιξε τα όρια της διάλυσης ενώ το τμήμα χάντμπολ μη μπορώντας να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της Β’ Εθνικής στην οποία ξαναανέβηκε συγχωνεύτηκε στο αντίστοιχο τμήμα του Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Αντίστοιχη κατάληξη είχε το αντρικό τμήμα βόλλευ το οποίο μετά από παρουσία για πάνω από είκοσι χρόνια στο χώρο του αθλήματος συγχωνεύτηκε το καλοκαίρι του 2005 στην αντίστοιχη ομάδα του Ναύαρχου Βότση.

Από το 2005 μέχρι σήμερα ο σύλλογος διατηρεί πλέον μόνο τμήματα βόλλευ γυναικών και μπάσκετ ανδρών. Ενώ όμως το ανδρικό μπάσκετ αγωνίζεται σταθερά στην τελευταία τοπική κατηγορία προκειμένου να επιβιώσει, το γυναικείο βόλλευ ανασυγκροτήθηκε πλήρως και  σημείωσε δύο διαδοχικές μεγάλες επιτυχίες: 1)την επάνοδό του στην Α’ τοπική κατηγορία την περίοδο 2006-07, αφού κατέκτησε την δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα της Β’ κατηγορίας, και 2) την κατάκτηση χωρίς ήττα του πρωταθλήματος της Α’ κατηγορίας γυναικών της ΕΠΕΣΘ και του κυπέλλου (νταμπλ) και την άνοδο για πρώτη φορά στην ιστορία του στην Α’ 2 εθνική κατηγορία. Είκοσι χρόνια μετά την άνοδο του γυναικείου μπάσκετ, ένα άλλο γυναικείο τμήμα κάνει περήφανο το σύλλογό μας ανεβαίνοντας στις ανώτερες εθνικές κατηγορίες του αθλήματος.

Ήταν αρκετοί αυτοί που από οποιαδήποτε θέση (παίκτη, προπονητή, εφόρου ή και άλλου φιλάθλου) βοήθησαν στην πορεία των αθλητικών ομάδων του Συλλόγου μας στα είκοσι πέντε χρόνια της ζωής τους. Για να μην ξεχάσουμε κάποιον θα αποφύγουμε να αναφερθούμε σε ονόματα. Από τη θέση αυτή όμως μπορούμε να τους απευθύνουμε ένα εγκάρδιο ευχαριστώ.